Explosieve (snel) kracht is de eigenschap om een uitwendige belasting met een hoge contractiesnelheid te overwinnen, dus het vermogen om in zo kort mogelijke tijd een maximum aan kracht vrij te maken. Het verschil ten opzichte van maximaal kracht is dat de beweging zo snel mogelijk wordt uitgevoerd.

Op spierniveau heeft deze krachtsoort te maken met het aantal myosineknopjes dat tegelijk kan omklappen en in geval van snelkracht kan herstellen. Een hoogspringer heeft na zijn aanloop een moment waarin hij de voorwaartse kracht van de aanloop omzet naar hoogte. Dat moment is bij de afzet.

Bij conventionele trainingsmethoden is de hoogspringer aangewezen op een lagere weerstand dan wat hij maximaal kan tillen, anders is er geen hoge acceleratie mogelijk. Vergelijk het met een auto die wil optrekken. Zodra de auto maximaal is verzwaard, heeft hij meer moeite om te versnellen. De weerstand in combinatie met de acceleratie bepalen uiteindelijk de krachtinspanning van de hoogspringer, dat is een maximale krachtinspanning. Hij kan bij conventionele trainingsmethoden niet veel herhalingen maken omdat hij al voorvermoeid raakt. En als hij vermoeid is kan hij geen maximale krachtinspanning meer leveren. Daarom traint de explosieve sporter met een minimaal aantal herhalingen zodat hij veel rust kan nemen (herstel van drie tot vijf minuten) en de spieren volledig kan laten herstellen.
In dit geval geldt dat bij vibratietraining de rekruteringsdrempel van de motorische eenheden lager ligt dan tijdens vrijwillige contracties (zoals bij conventionele trainingen). Dit resulteert waarschijnlijk in een snellere activiteit en training van motorische eenheden met een hogere drempel (het type II spiervezel ofwel fast twitch spiervezel). Explosieve sporters hebben dus een groot voordeel bij vibratietraining. Het kost weinig tijd, de belasting op het passieve apparaat is laag en de effectiviteit hoog. Het onderstaande onderzoek laat zien dat de effectiviteit van vibratietraining minstens zo hoog is als bij conventionele trainingsmethoden.

Onderzoek

Professor S. Torvinen deed in 2002 onderzoek naar de effecten van vibratietraining op de explosieve kracht en maximale isometrische kracht over een periode van twee tot vier maanden. Aan de studie deden 52 vrijwilligers mee, verdeeld over twee gelijke groepen. De eerste groep van 26 deelnemers volgde vibratietraining en de tweede groep deed dezelfde oefeningen maar dan zonder vibratie. De training van de groep met vibratietraining was als volgt opgebouwd: de eerste twee weken werd slechts twee minuten getraind in een lichte squat-stand. De eerste minuut op 25hz en de tweede 30hz. In de anderhalve maand die volgende werd de training uitgebreid naar drie minuten met een extra toevoeging van een minuut op 35hz. Tijdens de laatste twee maanden werd een minuut toegevoegd op 40hz. In dit onderzoek werd dus gewerkt met een minimale inspanning.

De explosieve kracht werd gemeten door de zweeftijd vast te leggen na vloercontact tussen twee sprongen. De tijdsmeting startte na de kaats en stopte na de landing en daarmee kon de hoogte worden berekend.
De maximale isometrische kracht van de beenstrekkers werd gemeten door een standaard dynamometer. De deelnemers zaten op een stoel met de knieën en enkels in een hoek van negentig graden terwijl zij een maximale krachtinspanning leverden. De dynamometer registreerde het aantal KG dat werd weggeduwd.
De resultaten van dit onderzoek zijn te vinden in onderstaande tabel. 
 

 Uit dit onderzoek kunnen we concluderen dat op de lange termijn vooruitgang wordt geboekt met sprongkracht en maximale isometrische kracht. Gezien het feit dat de resultaten met een lage trainingsduur zijn behaald, kan met vibratietraining van vijftien tot twintig minuten een veel grotere vooruitgang geboekt worden.